06 13 85 26 14 contact@SOD-Onderzoek.nl
Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter

Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter© Theresa Hartgers

DEN HAAG – Ravin (61) en zijn buurvrouw Anjani konden het eerst wel goed met elkaar vinden en kregen een relatie. Alleen bleek die niet bestand tegen de vele ruzies die het tweetal had. In januari liep het zo uit de hand dat Ravin uit frustratie de telefoon van Anjani van het balkon gooide. De buurvrouw deed aangifte. Ook deed ze aangifte van mishandeling tegen haar buurman.
Dit is een verhaal uit onze serie Bij de Politierechter.
De twee zijn inmiddels niet meer bij elkaar. Ravin heeft een kalende kruin en is in de rechtszaal gekleed in een streepjestrui met jas eroverheen, spijkerbroek en sneakers. Hij wordt verdacht van vernieling en mishandeling. Zo zou hij zijn buurvrouw in Den Haag begin januari ook hebben geslagen en geknepen.
‘Kloppen die verwijten?’, begint de rechter tegen Ravin die gespannen voor zich uit kijkt. ‘Nou, mishandelen gaat te ver’, sputtert hij direct. ‘Heeft het zeer gedaan?’, gaat de rechter verder. ‘Mij wel’, aldus Ravin. ‘Bij u?’, vraagt de rechter verbaasd. Ravin zegt dat hij ruzie had en weg wilde. Hij was op het moment van het incident in haar woning.

‘Dan krijg je vlekken’

‘Maar zij ging steeds voor de deur staan. Ik moest haar na een paar uurtjes wegtrekken. Ik pakte haar beet en dan krijg je vlekken’, vertelt hij, waarmee hij de blauwe plekken bedoelt die op haar armen te zien waren. ‘Niet als je dat zachtjes doet…’, zegt de rechter. Maar volgens Ravin is Anjani ‘best een forse dame’. ‘Dan moet je die goed beetpakken.’
Van haar telefoon bleek na de ruzie weinig meer over. Ravin had die van haar afgepakt toen ze de politie wilde bellen. ‘Ik wilde hem op bed gooien, maar ik had slecht gemikt en hij kwam op de grond terecht’, aldus Ravin, die verder nog zijn mond houdt over waar de telefoon uiteindelijk is beland. Er volgt wat ‘duw- en trekwerk’, omdat Ravin naar eigen zeggen nog steeds de woning niet uit kan. ‘Het kon en mocht niet van haar. Het escaleerde gewoon.’ Zelf had hij ook een paar krabben gekregen, zegt hij.

Niet goed gemikt

De rechter kijkt hem aan. ‘Oké, u zegt: ik mikte op het bed, maar ik kan niet zo goed gooien.’ Ravin: ‘Ik had ook een glaasje op’. ‘Oh, u had een glaasje op.’ De rechter neemt de verklaring van Anjani erbij: ze wilde de politie bellen na de woordenwisseling met Ravin, waarna hij haar sloeg. Ook zou hij de telefoon weer van de grond hebben gepakt en daarna door een open balkondeur naar buiten hebben gegooid. Het slaan ontkent Ravin, maar hij had de telefoon inderdaad daarna naar buiten gegooid, geeft hij nu toe.
De vrouw zou een klap hebben gehad op haar rechteroog en haar bewustzijn hebben verloren tot de ambulance er was. ‘Is mevrouw out gegaan?’, vraagt de rechter nog. ‘Toen ik de telefoon weggooide, hoorde ik haar opeens zeggen: ik voel me niet goed. En toen viel ze flauw. Ik dacht: wat is er gebeurd, moet ik reanimeren? Toen heb ik de ambulance gebeld. Ik had ook weg kunnen lopen, dan had ik deze ellende niet. Maar dat kan ik niet doen als mens.’

Eerdere veroordelingen

Als de rechter het dossier verder doorneemt, blijken twee agenten het tegenovergestelde te verklaren. De een ziet geen letsel aan haar oog, de ander wel. De blauwe plekken op haar armen zijn wel duidelijk zichtbaar op foto’s. Ravin houdt vol dat hij haar niet heeft geslagen. Hij blijkt in 2007 en 2016 wel al veroordeeld te zijn voor mishandeling en huiselijk geweld. In 2016 ging het om zijn vader en partner. ‘Ja, als het uit de hand loopt… Iedere keer wil ik weg, duw of trek ik ze weg. Waarom krijg ik de ruimte niet om weg te gaan?’
De reclassering vindt het verstandig als de verdachte een behandeling gaat volgen om zich in de toekomst beter te kunnen beheersen. ‘Gaat u daarmee akkoord?’ Ravin knikt. ‘En heeft u al een nieuwe telefoon gegeven?’, vraagt de rechter. Dat heeft Ravin nog niet gedaan. ‘Maar ik heb het wel beloofd. Zodra ik geld heb, betaal ik. Ik zit in de schuldsanering dus ik heb weinig geld en moet telkens een beetje sparen.’

‘Het is een lastige zaak’

De officier van justitie twijfelt over de mishandeling. ‘Het gaat om twee partijen die allebei tegenover elkaar staan en er zijn geen getuigen geweest. Het is een lastige zaak. De verbalisant die een foto heeft genomen van het blauwe oog, heb ik ook nog geprobeerd te spreken over wat hij precies probeerde vast te leggen, maar dat is niet gelukt. Als ik heel eerlijk ben, zie ik namelijk geen blauw oog op de foto. Ik zie eigenlijk helemaal niks.’
Daarnaast blijkt er kort daarvoor ook een incident te zijn geweest tussen de twee. Toen zou Anjani Ravin hebben geschopt, de blauwe plekken op zijn benen waren tijdens het incident in januari nog zichtbaar. ‘De blauwe plekken bij mevrouw zouden dan ook van het eerdere incident geweest kunnen zijn. Er is geen ondersteunend bewijs om bewezen te verklaren dat de plekken door het incident in januari zijn ontstaan.’ Ze eist dat hij vrijgesproken wordt van mishandeling, maar niet de vernieling.

Meewerken met de reclassering

Ze eist een taakstraf van 24 uur, geheel voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Wel zou hij dan mee moeten werken met de reclassering en een behandeling moeten volgen. Net als een meldplicht. De rechter kijkt Ravin aan. ‘Wat vindt u daarvan?’ ‘Ga ermee akkoord’, zegt hij. ‘Denkt u niet dat u erg makkelijk wegkomt met wat u heeft gedaan?’, vraagt de rechter nog.
Ravin betuigt spijt. ‘Wat er is gebeurd, kan niet door de beugel. Ik kon het anders oplossen.’ De rechter is het eens met de officier van justitie: er kan niet worden geconcludeerd dat de blauwe plekken komen door het incident in januari. ‘Het is wel nuttig als u begeleiding krijgt, dat we u niet weer tegenkomen.’ Ravin krijgt 24 uur voorwaardelijke taakstraf, met een proeftijd van twee jaar en de voorwaarden van de reclassering. ‘Dan wil ik u allemaal gedag zeggen’, zegt hij als hij opstaat en de zaal verlaat.
Namen zijn gefingeerd in verband met de privacy.