06 13 85 26 14 contact@SOD-Onderzoek.nl
Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter

Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter© Theresa Hartgers

LEIDEN – Twee maanden geleden ging het opeens niet zo goed met de 48-jarige Thierry. Vanuit het niets vernielde hij een willekeurige auto die ergens op straat geparkeerd stond in Leiden. Spijt heeft de man zeker, zo laat hij tijdens de rechtszitting merken. Hij smeekt de rechter zelfs om hem straf te geven.
Dit is een verhaal uit onze serie Bij de Politierechter.
De 48-jarige man maakt al een behoorlijke entree als hij de rechtszaal binnenstapt. Als de deur door de bode wordt geopend, beweegt hij zijn voeten alsof hij een paar danspassen uitvoert. De man lijkt net van de filmset van Grease te zijn gelopen met zijn zwartleren jack en zwarte haren die naar achteren zijn gekamd.
De rechter en officier van justitie kijken hem nieuwsgierig aan. ‘Het is niet zo lang geleden dat dit is gebeurd’, begint de rechter als Thierry plaats heeft genomen. ‘Klopt. Ik ben helemaal schuldig!’, zegt hij direct en heft zijn handen op. ‘Ik betaal de schade en bied mijn excuses aan degene van wie de auto is.’ De anderen in de zaal zijn wat verbaasd. De rechter wil toch nog wat meer informatie horen.

‘Klap in mijn kop’

Thierry was op 6 februari dit jaar in Leiden en besloot opeens een willekeurige auto op straat te slopen. Iedereen is dan ook wel benieuwd naar de reden. ‘Ik kwam van vakantie op Aruba. In het vliegtuig kreeg ik eigenlijk een soort klap in mijn kop. Het was al verkeerd toen ik op Schiphol aankwam. Mijn broer kwam mij ophalen en samen met mijn vriendin zijn we eerst bij hem thuis geweest in Leiden’, legt hij uit.
Hij kreeg wat te blowen aangeboden en nam nog wat te drinken. Maar dat ging niet helemaal goed. ‘Het was ook wel een emotionele reis. Ik heb die dag een rare psychose gehad of iets. Het had zelfs een paar dagen geduurd, ik heb heel veel geslapen daarna. Maar ik bedoel het niet als een rotsmoes. Ik wil heel graag betalen. Op het moment dat het gebeurde was ik echt mezelf niet, het spijt me echt heel erg’, zegt Thierry even rustig.

Continu aan het rijmen

Van het incident blijken camerabeelden te zijn. ‘Als je die ziet, dan denk je ook: dat gaat echt niet goed…’, geeft de rechter toe. ‘Ik kan me voorstellen dat het er heel lelijk uitziet’, reageert Thierry uitgelaten. ‘Mijn vriendin zei ook al: dat zag er niet uit joh. Ze zei ook dat ik de hele tijd in rijmtaal praatte, dat ik continu aan het rijmen was.’
‘Het had wel iets poëtisch ja’, zegt de rechter met een lichte glimlach. ‘Ik schaam me hélémaal kapot’, roept Thierry luid. Maar waarom moest nou precies die ene auto het ontgelden? De reden blijft totaal onduidelijk. ‘Ik kan wel wat zeggen, maar dan klinkt het nog ongeloofwaardiger. Ik ben zo’n anderhalf jaar geleden mijn baan kwijtgeraakt. Er is niet zoveel te doen, zit een beetje thuis. Ik was heel erg met getallen bezig, cijfers. Ik zag het nummerbord blijkbaar.’

‘Ik had echt geen bolletjes geslikt’

De rechter kijkt geïnteresseerd, maar ook licht bezorgd. ‘We kunnen kijken wat het nummerbord was.’ ‘Ik wil het niet weten’, reageert Thierry direct. Maar op de een of andere manier moet het nummerbord hem getriggerd hebben, waardoor hij zijn verstand even verloor. Er wordt toch nog getwijfeld aan de oorzaak van zijn toestand op dat moment. ‘Een vervelende vraag misschien. Ik ben een lange tijd rechter geweest op Schiphol en heb veel mensen gesproken die met het vliegtuig van Aruba kwamen. Die hadden dan weleens bolletjes geslikt.’
‘Oh nee, nee, nee’, valt Thierry hem in de rede. ‘Je ziet weleens dat die niet goed dichtzitten, mensen kunnen daaraan doodgaan. Misschien heeft u daar een tik van gehad?’ Volgens Thierry echt niet. ‘Nee, ik was daar voor familie. Ik had echt geen bolletjes geslikt.’ Wel geeft hij toe dat hij, voor hij het vliegtuig instapte, ook drugs had gebruikt. ‘Was al een beetje high.’

3.700 euro schadevergoeding

De rechter lijkt na te denken over of Thierry ontoerekeningsvatbaar was of niet. ‘Als u psychotisch bent en niks weet van wat u doet, kunnen we geen verwijten maken.’ Thierry op strenge toon: ‘Nee, ik verwijt het mezelf! Hoe u denkt kan ik niet zeggen, maar voor mezelf wil ik wel dat jullie me straffen. Ik wil de rekening betalen, excuses aanbieden en bloemen brengen. Ik zou bijna zeggen, ik dwing jullie om mij dit te verwijten!’ De rechter en de officier van justitie kunnen hun lach niet onderdrukken.
De eigenaar van de auto wil zo’n 3.700 euro schadevergoeding, leest de rechter voor. ‘Maak er maar vierduizend van’, roept Thierry terug. ‘Dat kan niet…’, reageert de rechter. De 48-jarige man blijkt wel een pittig strafblad te hebben, maar de veroordelingen zijn wel van een tijd geleden. Wel moet hij nog een andere keer voorkomen omdat hij tien kilo hennep in zijn auto had liggen. ‘Ik werkte toen bij een coffeeshop. Aan de achterkant’, aldus Thierry. Die zaak gaat goed aflopen volgens hem.

Niet weer afglijden

‘Ik wil dat u mij 3.700 euro schadevergoeding oplegt en een bos bloemen’, zegt hij weer. ‘Ja, die bos bloemen kan ik niet uit het Wetboek van Strafrecht halen’, reageert de rechter lachend. ‘Maar ik kan een voorwaardelijke straf opleggen, zodat u een stok achter de deur heeft en niet weer afglijdt in de toekomst.’
‘Vier jaar gevangenisstraf ofzo? Gewoon doen’, zegt Thierry. ‘Maar daarbij zegt u dan ook: ik ga geen fouten meer maken. U gaat dan niet meer de fout in?’ Thierry kan het niet beloven. ‘Als ik morgen een keer verkeerd de weg oversteek en word aangehouden…’ De rechter vindt vier jaar voorwaardelijk erbij wel erg heftig voor dit vergrijp, zegt hij met een knipoog.

Niet ontoerekeningsvatbaar

De officier van justitie kan kort zijn over het bewijs aangezien er camerabeelden zijn. Hij vindt Thierry niet ontoerekeningsvatbaar. ‘Meneer bevond zich in deze staat door eigen toedoen.’ Hij eist dat de schadevergoeding wordt betaald en een voorwaardelijke geldboete van 550 euro met een proeftijd van een jaar. Thierry pakt zijn microfoon vast en duwt hem een paar keer omlaag en omhoog terwijl hij zegt: ‘Dank u wel, officier van justitie.’ De rechter vindt hem op het moment van het incident ook niet geheel ontoerekeningsvatbaar, wel verminderd toerekeningsvatbaar. Hij volgt de eis van de officier van justitie.
Thierry wil nog weten of hij persoonlijk zijn excuses aan kan bieden. ‘Het is beter geen contact op te nemen’, aldus de rechter. ‘Is hij boos?’, aldus Thierry. ‘Ja, tuurlijk is hij boos.’ Thierry heeft inmiddels geen vragen meer. ‘Ik vind het top zo. Dit is geweldig. Mijn dag is goed gemaakt’, reageert hij vrolijk, waarna hij opstaat. ‘Dat was eigenlijk niet de bedoeling van het strafrecht…’, zegt de rechter nog. Maar Thierry verlaat euforisch de rechtszaal. ‘Dank jullie wel man! Helemaal blij!’, roept hij als laatste, waarna de deur achter hem sluit.

Namen zijn gefingeerd in verband met de privacy.

Bron: Omroep West